विवेक विचार

विवेक विचार

सोमवार, १ ऑक्टोबर, २०१८

*तळागाळातील जनमाणसाला मान सन्मान आणि स्वाभिमान मिळवून देणारा स्वाभिमानी आवाज म्हणजे मा. गोपीचंद पडळकर साहेब*


महाराष्ट्राच्या  राजकारणात स्वतःच एक वेगळं वलंय निर्माण केलेले, गेल्या दहा वर्षात सांगलीसह पश्चिम महाराष्ट्रातील  प्रस्थापित घराण्याच्या विरोधात आवाज उठवत विस्थापीत झालेल्या बहुजन समाजाची मोट बांधत आपल्या उत्तम अशा वक्तृत्व शैलीने वर्षानुवर्षे  जनतेवर स्थान मांडून असलेल्या प्रस्थापित  राजकारण्यांना घायाळ करणारे महाराष्ट्रातील एक  स्वाभिमानी नेता म्हणून अल्प कालावधीत मिळवलेली ओळख तसेच बहुजन, गोरगरीब, शेतकरी, कामगार, वंचित समाजाचा स्वाभिमानी आवाज, युवाहृदयसम्राट सन्माननीय गोपीचंद पडळकर साहेब यांचा आज वाढदिवस.... वाढदिवसाच्या निमीत्ताने प्रथमतः  त्यांना वाढदिवसाच्या कोटी कोटी शुभेच्छा...
सांगलीच्या राजकारणात (लोकसभेला आणि विधानसभेला आणि इतर निवडणुकांना) आपण किंगमेकर ठरलाच आहात पण येणारया काळात २०१९ ला सांगलीसह महाराष्ट्राच्या  राजकारणातील सतेत  आपण किंगमेकर  व्हावं हीच मनापासुन सदिच्छा आहे...
      २००७ पासून सुरु झालेली प्रस्थापित राजकीय व्यवस्थेविरोधातील पडळकर यांची राजकीय वाटचाल ही प्रचंड संघर्षमय अशीच ठरली आहे.  गेल्या १२  वर्षातील राजकीय , सामाजिक वाटचाल ही खडतर, काटेरी वाटेवरील अनवाणी पायाने केलेला प्रवास अशीच म्हणावी लागेल... मी तर याला तिमीरातुन तेजाकडे निघालेला संघर्षमय प्रवास असंच म्हणु इच्छितो...
खरंतर गोपीचंद पडळकर हे नाव या जिल्ह्यान आणि राज्यांन  पहिल्यांदा ऐकलं, पाहिलं, वाचलं ते म्हणजे 2009 च्या विधानसभा निवडणुकीपुर्वी फक्त 15-20 दिवस अगोदर...  त्यावेळी राजकारण, समाजकारनात नवख्या असेलल्या पडळकर यांनी खानापूर आटपाडी मतदार संघाचा निकाल बदलून ते किंगमेकर ठरले.  त्यामुळे अनेक प्रस्थापित त्यांना राजकारणात पुढे जाऊ नये म्हणून कुरघोड्या करू लागले... त्यामध्ये त्यांच्यावर खोट्या केसेस दाखल करून त्यांना मानसिक त्रास देणे, त्यांना अडवण्याची भाषा करणे यासारख्या कुरघोड्या प्रस्थापितांनी करूनही त्यांचा स्वाभिमानी आवाज  ना कोणासमोर दबला ना कोणासमोर झुकला ... त्यामुळे जिल्ह्यातील युवकांना असेच नेतृत्व आपल्या जिल्ह्याला पाहिजे असे वाटू लागले...  तिथुन चालू झालेली संघर्षात्मक वाटचाल  अजूनही अविरतपणे चालू आहे...
वर्षानुवर्षे पाण्यासाठी वणवण फिरणाऱ्या माणदेश सारख्या दुष्काळी भागात टेंभुसाठी आक्रमक पद्धतीने आंदोलने तसेच ओगलेवाडी टेंभु कार्यालय तोडफोड प्रकरण, मंत्र्याना तालुक्यात येण्यास बंदी, राजेवाडी पोट कालवा आंदोलन, दुष्काळी परिषदा, धनगर आरक्षण साठी विविध मेळावे, मोर्चे  यासह विविध माध्यमातुन जनतेप्रती असलेली आपुलकीची जाणीव जनमाणसात रुजविली.
त्यानंतर 2012 मधील जि. प. पंचायत समिती निवडणुका स्वबळावर लढवत तालुक्यात दुसरया क्रंमाकाची मते मिळवत तानाजीशेठ यमगर यांच्या रुपाने एक पंचायत समिती सदस्यही निवडुन आणला.. 2014 च्या विधानसभा निवडणुकीत  उमेदवार म्हणुन खानापुर आटपाडी मतदारसंघात ज्या झंझावत अशा पद्धतीने आपण निवडणुक लढविली ती नक्कीच सर्वसामान्य माणसांना प्रेरणा देणारी अशीच आहे..समोर आर्थिक सामाजिक दृष्ट्या प्रस्थापित असलेल्या तीन उमेदवारांना तुमची उमेदवारी आणि तुम्ही मिळविलेली मते ही नक्कीच सणसणीत चपराकच ठरली.
स्थानिक स्वराज्य संस्थाच्या ग्रामपंचायत निवडणुकात तालुक्यातील अनेक ग्रामपंचायती स्वबळावर ताब्यात घेतल्या.. २०१७ च्या सांगली जिल्हा परिषदेत भाजपची सत्ता येण्यामध्ये तुमची भूमिका महत्त्वाची होती. अनेकजण जिल्ह्यात लोकसभेला निभावलेली किंगमेकर ची भुमिका विसरलेही असतील कदाचित पण सर्वसामान्य माणुस मात्र कधीच विसरणार नाही.  एकीकडे राजकारणाचा चढता आलेख चालु असताना दुसरीकडे सामाजिक कार्याबरोबरच शेतकर्यासाठी, कामगारांसाठी, गोरगरीब, दीनदलीत जनतेसाठी आक्रमक पद्धतीने आंदोलने चालुच होती. माझासारख्या सर्वसामान्य कुटुंबातील हजारो मुलांना स्वाभिमानानं जगणं म्हणजे काय असतं हे तुमच्या वाणीतुन आणि कर्तृत्वातुन दाखवुन दिलं. राजसत्ता आणि राजपाठ कधी मागुन मिळत नसतो तर तो हिसकावुन घ्यायचा असतो  असं पडळकर साहेबांनी बहूजन पोरांना ठामपणे ओरडुन सांगितलं...  त्यांना हिम्मत देऊन स्वाभिमानाने जगायला शिकवलं.
महाराष्ट्रामध्ये दुसऱ्या क्रमांकावर  असणाऱ्या धनगर समाजाला डॉ. बाबासाहेब आंबेडकरांनी राज्यघटनेत अनुसूची क्र. ३६ वर  दिलेल अनुसुचित जमातीच आरक्षण र आणि ढ च्या चुकीमुळे  झाले नाही. यासाठी भारताच्या स्वांतत्र्यापासुन ते आजपर्यंत गेली ७१ वर्ष रस्त्यावर उतरून विविध मार्गांनी समाजाने आंदोलने केली पण अजूनही तो प्रश्न मार्गी लागला नाही... सत्तेत येण्यासाठी सर्वच पक्षांनी आरक्षणाचे आश्वासन दिले पण ते आश्वासन कोणत्याच पक्षानी अजूनपर्यंत तरी पाळले नाही. आज

गुरुवार, २३ ऑगस्ट, २०१८

महाराष्ट्रात आरक्षणाचा अखेरचा लढा गाजतोय..... बरसतोय..... आता सर्वांचे लक्ष फक्त आणि फक्त औरंगाबादच्या आमखास मैदानाकडे.........



गेल्या दोन महिन्यापासून अखंड महाराष्ट्रात चालू असलेला धनगर समाजाच्या आरक्षणाचा अखेरचा लढा संपूर्ण राज्यभर गाजत आहे. या अखेरच्या लढ्याची नियोजन बैठक पुण्यात १ ऑगस्ट ला पार पडली.. आणि तिथून चालू झाला या लढ्याचा झंजावात....... या अखेरच्या लढ्यात पश्चिम महाराष्ट्र, मराठवाडा, कोकण, विदर्भ या महाराष्ट्रातील सर्वच विभागातून समाजाचा प्रचंड असा प्रतिसाद मिळतो आहे. समाजातील प्रत्येकाला हा लढा खुणावतो आहे, या लढ्यात प्रत्येकाला सामील व्हावेसे वाटत आहे.... आणि आजचा युवक सर्व राजकारण, पक्ष, गट, तट बाजूला ठेऊन या लढ्यात सहभागी होत आहे. गेल्या सत्तर वर्षातील भिजत पडलेले आरक्षणाचे घोंगडे या लढ्यामुळे साध्य होइल असा आत्मविश्वास समाजाच्या मनामध्ये निर्माण झाला आहे. या अखेरच्या लढ्याचा महामेळावा औरंगाबाद येथील आमखास मैदानावर ३१ ऑगस्ट रोजी दुपारी ३.०० वाजता संपन्न होणार आहे... या महामेळाव्याकडे राज्याचे लक्ष लागले आहे. या मैदानावर सरकारची अग्निपरीक्षा आहे... त्यामुळे विवध राजकीय नेत्यांचे, विविध राजकीय पक्षांचे तसेच राजकीय विश्लेषकांचे लक्ष लागले आहे. या अखेरच्या लढ्याला विविध विभागातून मिळत असलेल्या प्रचंड प्रतिसादावरून या मैदानावर प्रचंड अश्या मोठ्या संख्येने समाज येईल अशी शक्यता विविध वाहिन्यांनी आणि वर्तमानपत्रांनी दर्शविली आहे. या महामेळाव्याच्या विचारपीठावर एकमेव असे व्यक्तिमत्व असेल ते म्हणजे भारतातील ऋषितुल्य आणि जगातील रेकॉर्ड ब्रेक आमदार आदरणीय गणपतराव (आबासाहेब) देशमुख हे एकटेच असणार आहेत. हा महामेळावा यशस्वी होण्यासाठी महाराष्ट्रातील युवकांच्या गळ्यातील ताईत आणि या महाराष्ट्राचा बुलंद आवाज सन्माननीय गोपीचंदजी पडळकर आणि मा. उत्तमरावजी जानकर साहेब हे दिवस रात्र मेहनत करून गावागावामध्ये जाऊन समाजातील तळागाळातील घटकांना जागृत करण्याचे काम करत आहेत. अखंड महाराष्ट्रातील समाज हा त्यांच्या या अखेरच्या लढ्यात उस्फुर्तपणे सहभागी होत आहे... यामुळे अनेक प्रस्थापित नेत्यांच्या मनात धडकी भरली आहे... त्यांना यामुळे राज्यातील सत्तेत भीती वाटत आहे. अनेकांना समाजामुळे भेटलेली आपली पदे जातील याची चिंता सतावत आहे. तर अनेकांना आपले नेतृत्व कमी होऊन ही नवीन नेतृत्व राज्यभरात मोठी होतील याची काळजी वाटत आहे... याच त्यांच्या द्वेषातून अखेरच्या लढ्याच्या दोन्हीही कार्यक्षम नेतृत्वावर चिंता वाटणाऱ्या नेत्यांच्याकडून आणि त्यांच्या बगलबच्याकडून टीकाटिपण्या केल्या जात आहेत... त्यांच्या भाषणाचा अगदी शब्द न शब्द चाळून पहिला जात आहे... या महाराष्ट्रातील धनगर समाजाचा विश्वास या दोन्हीही कार्यक्षम नेतृत्वानी कधीच जिंकला आहे त्यामुळे एखाद्या शब्दछलमध्ये हा धनगर समाज अडकायला काय एवढा दुधखुळा नाही... या समाजाला चांगले माहित आहे कि यापूर्वी सामाजाच्या नावावर कोणी किती आमदारक्या आणि कोणी किती मंत्रिपदे लाटली आहेत... त्यामुळे समाजातील युवक आज जागृत झाला आहे... त्याला समजायला लागले आहे कोणते नेतृत्व खऱ्या अर्थाने समाजासाठी तळमळीने काम करत आहे, कोणते नेतृत्व महाराष्ट्रव्यापी होऊ शकते हे सर्व आजचा युवक जाणून आहे.खरंतर यावर बोलण्यासारखे बरेच आहे पण आताचा वेळ हा कोणावर टीकाटिपण्या करण्याचा नसून समजत नवचैतन्य निर्माण करून समाजाला अखेरच्या लढ्यात सहभागी करावयाचा आहे. त्यामुळे या विषयावर जास्त बोलणे उचित होणार नाही.
१ ऑगस्ट पासून चालू झालेला हा अखेरचा लढा तुमच्या माझ्यासारख्या नवयुवकाच्या हातात अनुसूचित जमातीचे प्रमाणपत्र भेटल्याशिवाय थांबणार नाही हे निशंक आहे. त्यामुळे आपल्या सारख्या सुशिक्षित युवा बंधू आणि भगिनींना एक नम्र विनंती आहे कि या अखेरच्या लढ्याची असणारी मुद्देसूद अभ्यासात्मक माहिती समाजातील तळागाळातील शेवटच्या माणसापर्यंत पोहचावावी... आणि येणाऱ्या ३१ ऑगस्टच्या आमखास मैदानावरील कार्यक्रमात सर्वांनी आल्या नंतरचे महत्व त्यांना समजावून सांगावे. मित्रानो औरंगाबाद मध्ये ३१ तारखेला ऐतिहासिक कार्यक्रम होणार आहे... त्यामुळे या ऐतिहासिक कार्यक्रमात आपण सर्वेसर्वानी येऊन या आरक्षणाच्या अखेरच्या लढाईत सहभागी व्हावे ही नम्र विनंती.

श्री. प्रतिक यमगर

गुरुवार, ९ ऑगस्ट, २०१८

देशातील आदर्श नेता कसा असावा याचे उत्तम उदाहरण ज्यांनी जगण्यातून दाखवून दिले ते आदरणीय असे व्यक्तिमत्व आ. गणपतराव देशमुख (आबासाहेब)






राजकारण म्हणजे भ्रष्टाचार, 'पैशातून सत्ता आणि सत्तेतून पैसा' कमावण्याचा उद्योग, अनेक नेत्यांची पोकळ आश्वासने अशी सर्वसामान्य लोकांच्या मनातील राजकारण्याविषयीची भावना झाली आहे परंतु मला ठामपणे सांगायला आवडेल ते म्हणजे या सर्वाना अपवाद व कोणत्याही वाद विवादात न पडता सर्वांशी मिळून मिसळून सर्वांशी आदराचे असे संबंध निर्माण करणारे देशातील आदर्श नेता कसा असावा याचे उत्तम उदाहरण ज्यांनी जगण्यातून दाखवून दिले असे ऋषितुल्य व्यक्तिमत्व आदरणीय आमदार गणपतराव (आबासाहेब) देशमुख साहेब यांचा आज वाढदिवस... त्यांच्या वाढदिवसानिमित्त सर्वप्रथम त्यांना सदा सर्वकाळ कोटी कोटी शुभेच्छा... आपणास उदंड आयुष्य लाभावे हीच आपल्या वाढदिनी मनस्वी सदिच्छा...

सध्याचा काळच असा आहे की, राजकारणात सगळीकडे दलदल माजली आहे,  जनतेचा नेत्यांवर  काडीचा भरोसा वाटत नाही. पांढऱ्या खादीतल्या कोणालाही हात लावा. भ्रष्टाचाराचं काळं हाताला लागल्याशिवाय राहत नाही. पण आपल्या राज्यात असा एक नेता आहे, ज्याच्यावर राखलेल्या तळ्याचं पाणी चाखल्याचे आरोप करायला कुणी धजावत नाही. या बिनडागी नेत्याचं नाव मा. गणपतराव देशमुख  म्हणजेच आदरणीय सन्माननीय आबासाहेब. त्यांच्या वयाला 91 वर्षे पूर्ण होत आहेत. …हा 91 वर्षांचा तरुण माणूस गेली 11 निवडणुका सतत आमदार म्हणून निवडून येतोय. राज्याच्या विधानसभेत कष्टकरी, शेतकरी, कामगार, वंचित घटकांचे नेतृत्व करत आहेत. त्यांनी राजकारणातले कित्येक उन्हाळे पावसाळे पाहिलेत. ते बोलायला उभे राहिले की विधानसभा स्तब्ध होते. मुख्यमंत्र्यांपासून ते पहिल्यांदाच सभागृहात आलेल्या तरुण आमदारापर्यंत प्रत्येकजण त्यांचं बोलणं लक्षपूर्वक ऐकतो. ते आहेत, सोलापुरातल्या सांगोल्याचे आमदार गणपतराव देशमुख. आबासाहेबांच्या राजकीय वाटचालीत गेल्या 55 वर्षांचा महाराष्ट्राचा सामाजिक आणि राजकीय इतिहास सापडतो.

             आमदारपद स्वतःच्या कुटुंबाच्या कल्याणासाठी नाही तर जनता जनार्दनासाठी आहे हे त्यांनी जाणलं. आपलं तन, मन, धन, सेवा, वेळ, शील, हृदय असं सगळं जनता जनार्दनाला अर्पण केलं. जनतेनंही त्यांना आपलं मानलं.  एवढं काम केलं पण आबासाहेब त्याविषयी फारसं बोलत नाहीत. आबासाहेबांचे काम हे फक्त सांगोल्यापुरतंच नाही. दुष्काळ, पाणी, शेती, वीज, महागाई, रोजगार हमी योजना, कापूस एकाधिकार योजना, शेतीमालाचे भाव अशा प्रश्नांवर त्यांनी राज्याला दिशा देणारं काम  केलं आहे. विधानसभेचे नियम, विधानसभेने केलेले कायदे, संसदीय कामकाज पद्धतीवर आबासाहेबांचे प्रभुत्व आहे. नवे आमदार त्यांच्याकडून म्हणूनच सतत सल्ला घेत असतात. आबानी सकाळी 7 वाजता कामाला सुरुवात केली की रात्री उशिरापर्यंत त्यांचे ते काम सुरू असतं. डोंगराएवढं काम करूनही `मी हे काम केलं.’ असं म्हणत नाहीत. सतत आम्ही केलं असं म्हणतात.  आजच्या काळात एखाद्या गावात काम करण्याच्या अगोदरच त्या कामाचे नारळ फोडले जातात. त्याची फलकबाजी गावभर केली जाते.. त्यामुळेच आबासाहेब या आजच्या आमदारापेक्षा वेगळे वाटतात ते यावरुनच... आणि यामुळेच जनता त्यांना सतत ५५ वर्षे साथ देते आहे.
राज्यातील इतर राजकीय आणि सहकार सम्राटांचा बडेजाव, त्यांचं वैभव, त्यांची खोटी आश्वासने एका बाजूला आणि आबासाहेबांचे साध राहणीमान, कोणताही बडेजाव नाही, सर्वसामान्य माणसामध्ये मिसळून त्यांची तळमळीने विचारपूस करणारे असे सन्माननीय आबासाहेब एका बाजूला आहेत म्हणूनच महाराष्ट्रातील तुमच्या माझ्या सारख्याच्या मनात आबासाहेबांची स्वच्छ प्रतिमा मनात घर केल्याशिवाय राहत नाही. त्यांच्यावर तळं राखलं पण पाणी चाखल्याचे आरोप कुणी करायला धजणार नाही. सध्या सर्वत्र भ्रष्टाचार बोकाळलाय. अशा काळात आबासाहेबासारखासारखा बिनडागाचा नेता आपलं काम नेकीनं पुढे नेतोय. आज त्यांच्या वाढदिवसानिमित त्यांच्या असामान्य कर्तुत्वास मनापासून सलाम... खरंतर त्यांच्याविषयी किती जरी लिहिले, बोलले तरी मला मनातून ते कमीच वाटत आहे. शेवटी पुनश्च एकदा त्यांच्या वाढदिवसानिमित कोटी कोटी मनस्वी अश्या शुभेच्छा... आमच्या सारख्या आपल्या हितचिंतकाचे आयुष्य पाच दहा वर्ष कमी मिळावे आणि ते आपल्या सारख्या ऋषितुल्य व्यक्तिमत्वास उदंड असं दीर्घायुष्य लाभावे हीच मनस्वी सदिच्छा आहे.



श्री. प्रतिक यमगर

आटपाडी, सांगली

७७०९९३५३७४



मंगळवार, ७ ऑगस्ट, २०१८

अखेरचा लढा योग्य दिशेने पुढे वाटचाल करतोय ... गरज आहे ती आपल्या सहकार्याची....


दै. जनशक्ती या वर्तमानपत्रात वसंत घुले नामक पत्रकाराने दिलेली एक बातमी कालपासून सोशल मिडीयावर फिरताना दिसते आहे. या बातमीमध्ये राज्याभरातील युवकांच्या मनावर अधिराज्य गाजवणारे, युवा हृद्यसम्राट मा. गोपीचंद पडळकर आणि समाजाच्या न्याय हक्कासाठी हिरीरीने लढणारे सन्माननीय उत्तमराव जानकर यांच्या बाबत समाजात गैरसमज पसरवण्याचा प्रयत्न केला आहे. १ ऑगस्ट ला पुण्यातील दुधाने लोन्सवर झालेल्या समाजाच्या अखेरच्या लढ्याला मिळालेल्या प्रचंड प्रतिसादानंतर राज्य सरकार, मंत्री महोदय, आणि मोठ मोठ्या नेत्यांचे धाबे दणाणले आहेत. त्यांना माहित आहे हा लढा लोकशाही मार्गाने आणि माहितीच्या आधारावर चालला आहे. या लढ्यातून सरकार अडचणीत सापडणार आहे. कारण या राज्यात धनगड नावाची जातच अस्तित्वात नसताना त्या जातीचे भूत धनगर समाजाच्या मानगुटीवर बसवले आहे.. त्यामुळे गेली 70 वर्षे धनगर समाज राज्यघटनेत मिळालेल्या आरक्षणच्या न्यायहक्कापासून वंचित राहिला आहे.
वरील बातमीमध्ये जानकर साहेब आणि पडळकर साहेब यांनी पवार साहेबांची भेट घेतली असल्याचे म्हटले आहे.. खरे तर राज्यातील तमाम समाज अश्या खोट्या बातमीवर विश्वास कधीच ठेवणार नाही... जर या बातमीमध्ये काही तथ्य असेल तर वर्तमान पत्राने अखंड समाजाला पुरावे द्यावेत अन्यथा समाजाच्या प्रचंड रोषाला सामोरे जावे लागेल.
मित्रानो आदरणीय पडळकर साहेब आणि जानकर साहेब यांनी जो अखेरचा लढा चालू केला त्याला गट, तट, पक्ष आपल्यातील हेवेदावे विसरून आपण सर्वांनी साथ दिली आहे, देत आहोत यापुढे ती साथ वाढत राहणार आहे हे अनेक राजकीय नेत्यांच्या लक्षात आल्यामुळे अश्या बिनबुडाच्या बातम्या पसरवायचे काम काही विघ्नसंतोषी मंडळी करत आहेत.... पण मला पूर्ण विश्वास आहे कि अश्या बातम्यांना समाज कधीच भिक घालणार नाही.. तितका समाजाचा विश्वास आहे.
नवीन नेतृत्व जर समाजात तळमळीने उभे राहत असेल, समाजाच्या सर्वांगीण प्रश्नांना वाचा फोडण्याचे काम करत असेल, अखेरचा लढा या आंदोलनाच्या माध्यमातून आरक्षणाच्या प्रश्नांवर सरकारला घेरण्याचे आणि सडेतोड जाब विचारण्याचे काम करत असेल तर करुद्या ना यामध्ये इतर नेत्यांना वाईट वाटण्याचे कारण काय ?? हाच खरा सवाल राज्यातील तमाम समाजाला पडला आहे. आणि गोपीचंद पडळकर यांचा राजकीय संघर्ष हा काटेरी वाटेवरून अनवाणी पायांनी झालेला आहे अनेकांनी त्यांना यापूर्वी ही दाबण्याचा खूपवेळा प्रयत्न केला आहे पण हे नेतृत्व कधी दबले नाही न कधी झुकले नाही... राज्यातील समाजाचे नेतृत्व करेल इतकी धमक या माणसामध्ये आहे.. कदाचित त्यांच्या वक्तृत्व आणि कर्तुत्व यामुळे अनेकांना त्यांचे नेतृत्व आपल्यापेक्षा मोठे होईल ही भीती वाटते आहे त्यामुळे त्यांच्यावर अशा पद्धतीने चुकीच्या बातम्या आणि आरोप केले जात आहेत पण त्यांना माझे सांगणे आहे कि तुमच्या या कुटील कारस्थानांमुळे हे नेतृत्व पुढे जायचे कधीच थांबणार नाही. अर्थात कोंबड आरवतय म्हणून ते झाकलं तर ते आरवायचे कधीच थांबत नाही... म्हणून अशा प्रकारे समाजाची दिशाभूल करण्यापेक्षा समस्त धनगर समाजाने चालू केलेल्या अखेरच्या लढ्यात सर्व बंधू आणि भगिनींनी सर्व राजकीय मतभेद विसरून सहभागी व्हा.... हा अखेरचा लढा नक्कीच आपल्या हातात ST चे प्रमाणपत्र घेऊनच थांबला जाणार आहे. आणि शेवटची हात जोडून सर्वाना कळकळीची एक नम्र विनंती आहे कि आत्महत्या करून आपले इतके सुंदर असे मिळालेले ही जीवन आपण संपवून घरच्यांना असे आपल्यापासून असे परके करू नका ... त्यांना तुमची खूप गरज आहे त्यामुळे या अखेरच्या लढ्यात सहभागी व्हा नक्कीच यामुळे आपण आरक्षणच्या दिशेने नक्की जाऊ हा विश्वास मला आहे.
श्री. प्रतिक यमगर
आटपाडी, सांगली.
7709935374

सोमवार, १४ मे, २०१८

स्वराज्य रक्षक संभाजी....



एक दोन नव्हे तर एकाच वेळी पाच आघांड्यावर निकराची झुंज देऊन लढणारे धुरंधर.! औरंगजेबाच्या पाच लाख फौजेशी सलग आठ वर्षे कडवी झुंज देणारा मराठ्यांचा दुसरा छत्रपती, ज्याने वयाच्या बत्तीसाव्या वर्षी कराल काळाच्या वेदीवर आपले मस्तक दिले; पण शिवरायांच्या हिंदवी स्वराज्यातील एकही महत्त्वपूर्ण किल्ला किंवा आपल्या आरमारातील एकही जहाज गमावले नाही! असे हिंदवी स्वराज्याचे दुसरे छत्रपती, स्वराज्याचे धाकले धनी, अजिंक्य योद्धा, महापराक्रमी, शिवपुत्र म्हणजेच छत्रपती संभाजी महाराज यांच्या जयंतीनिमित्त प्रथमतः त्यांच्या स्मृतीस विनम्र अभिवादन...
गेली सव्वातीनशे वर्षे या विचारी, कवी-राज्यकर्त्यांची आणि पराक्रमी सेनानीची गाथा संशयाच्या धडप्यामध्ये गुंडाळून ठेवली गेली होती! तीनशे वर्ष रचलेली खोटी, मिथ्यापवादी नाटके, सिनेमे बंद करून खरी दिव्य भव्य तेजस्वी ऐतिहासिक व्यक्तिमत्वे नव्या पिढीपुढे ठेवणे गरजेचे आहे... मराठी मानसिकतेतील निर्धाराची, नवोन्मेषशालीन उत्साहाची हवा काढून मराठी मन पंक्चर करण्यासाठी ज्यांनी टोकदार लेखण्या हातात घेतल्या होत्या अशा अस्तानीतल्या निखाऱ्यांचा बंदोबस्त आजच्या नवीन मावळ्यांनी करावयास हवा. अज्ञानी, अहंकारी, जातीवर्चस्वाच्या स्वार्थासाठी बखरकारांनी आणि त्याच्या आधारे इतिहास लिहिणाऱ्या कोत्या, स्वार्थी लोकांनी महाराष्ट्राचा हा अत्यंत तेजस्वी, चिरंतन प्रेरणा देणारा इतिहास आपल्या नीच हितसबंधाचे डांबर ओतून काळाकुट करून ठेवला. इतिहास हा पुराव्याच्या आधारे तटस्थ आणि तर्कनिष्ठ पद्धतीने लिहायचा असतो परंतु गेल्या काही वर्षात आमच्याकडे स्वतःच्या जातीला पूरक असा इतिहास लिहिण्याची परंपरा काही नीच आणि जातीयवादी मानसिकतेच्या लोकांनी केली आहे. परंतु असत्य हे फारकाळ टिकत नसते कधी न कधी सत्य हे बाहेर येतच आणि ते सत्य बाहेर काढण्याचे कार्य इतिहास संशोधक स्वर्गीय वा.सी. बेंद्रे यांच्यासारख्या महान लेखकाने केले आहे. संशोधक स्वर्गीय वा.सी. बेंद्रे यांच्या संभाजी महाराज चरित्र ग्रंथाचा पुरस्कार करताना तर्कतीर्थ लक्ष्मणशास्त्री जोशी म्हणतात, “ मराठ्यांच्या इतिहासाची साधने संग्रहित करणाऱ्या विद्वानाच्या चार पिढ्यांच्या संशोधनाला व परिश्रमाला आलेले फळ म्हणजे हे संभाजी चरित्र आहे. इतकी या पुस्तकाची योग्यता आहे.”
हिंदवी स्वराज्याच्या इमारतीला भूमी तयार करून देणारे शहाजीराजे, स्वराज्याची सशस्त्र इमारत उभी करणारे छत्रपती शिवाजी महाराज व त्या इमारतीवर भयंकर आपत्ती कोसळली असताना,तिला तोंड देऊन व नव्या पिढीमध्ये त्या आपत्तीला तोंड देण्यास चैतन्य, सामर्थ्य, शिस्त, पेरून जिवापाड सांभाळ करणारे युवराज शंभूराजे हे सर्व लहानपणापासून आपल्या अभ्यासाने वपूर्ण सुसंस्कृत, सुविद्य, राज्यव्यवहारकुल व युद्धविद्या निष्णात झालेले होते, यात कोणतीच शंका नाही. संभाजी राजांचे बालपण हे सामान्य गृह्सुखालाही मुकलेले आहे. पहिल्या १२ वर्षाच्या काळातच अशा काही आपत्ती कोसळल्या कि, त्यातून राजकारणातील व दरबारी व्यवहारातील अत्यंत कटू असे पण फार मोठे अनुभूव घेण्याची अलौकिक संधीच संभाजी राजांना मिळाली. त्यामुळे संभाजी राजेंच्या व्यक्तिमत्वाची जडणघडण फार चांगली झाली, आत्मविश्वास वाढला. स्वतःच्या निर्णयाने राज्यकारभार आटोपण्याची खात्री झाली किवा तसे वळण लागले. हीच लहान शंभू राजांची वृत्ती रायगडावरील काही कारभाऱ्यानां जाचक वाटू लागली. शंभूराजेचे शिक्षण, अनुभव, कुवत, आत्मविश्वास वयोवृधानाही चकित करणारा असल्यामुळे त्यातून त्यांचा द्वेष करणारे व संभाजीमुळे आमचा पाणउतारा होतो असे समजणारे आणि वेळोवेळी बोलणारे काही सरकारकून आणि पेशवे संभाजीराजेबद्दल मनात अडी ठेऊन वावरत होते. जिजाऊ साहेब जिवंत होत्या, तोपर्यंत त्यांना मनातल्या मनात कुडण्यापलीकडे काही करता येत नव्हते. पण राज्यभिषेक सोहळ्यामध्ये संभाजी महाराजांचा युवराज म्हणून अभिषेक झाल्याने, अण्णाजी दत्तोसारख्या पोटात द्वेषाचे विष बाळगून असलेल्या सापांनी जिजाऊसाहेब यांच्या मृत्यूनंतर वाटेल तसे गरळ ओक्ण्यास सुरवात केली. विधियुक्त युवराज म्हणून संभाजीचे स्थानही ब्राम्हनापेक्षा श्रेष्ठ ठरले आणि ‘असा कर्तबगार, हुशार मुलगा उद्या छत्रपती झाला तर आपले काय?’ या चिंतेत अण्णाजी दत्तो आणि काही पेशवे पडले. याच चिंतेतून संभाजी राजांची बदनामी करण्याकरिता सर्वोतोपरी प्रयत्न केले आणि शास्त्र विद्यासंपन्न शौर्य, धैर्य आणि प्रचंड स्वाभिमानी असलेल्या संभाजी राजांचे चरितत्राला डाग लावण्याचे काम ह्या स्वराज्य द्रोही अण्णाजी दत्तो आणि त्यांच्या साथीदारांनी व त्यांच्या पुढील वारसदार इतिहासकारांनी केले हे तुमचे माझे आणि या महाराष्ट्राचे दुर्दैवच....
छत्रपती संभाजी महाराज म्हणजे ‘कर्मण्येवाधिकारस्ते मा फलेषु कदाचन’ या दिव्य विचारांचे मूर्तिमंत आचारप्रतीक... सामान्य गृहसुखालाही विन्मुख राहून शिवरायानाही जेवढ्या मोठ्या परचक्राचा सामना करावा लागला नाही अशा आलमगीर औरंगजेबाच्या अचाट शक्ती सामर्थ्याचा मुकाबला करण्यासाठी जीवनाचा प्रत्येक क्षण, प्रत्येक दिवस झगडत रहावे लागले. स्वराज्य संरक्षणासाठी थोडी थोडकी नव्हे, तर आठ-नऊ वर्षे दिवसरात्र झगडून स्वराज्याचा सांभाळ केला. एवढेच नव्हे, तर त्या भयंकर परचक्राला स्वतच्या प्राणाचे बलिदान देऊन मोगली सत्तेला नामोहरण केले आणि महाराष्ट्राला अत्याचारी परकीय सत्तेपासून दूर ठेवण्याचा यशस्वी प्रयत्न केला.
सध्या झी मराठी या वाहिनीवर संभाजी महाराज यांच्या जीवनावर ‘स्वराज्य रक्षक संभाजी’ म्हणून एक अप्रतिम अशी मालिका दाखवली जात आहे. संभाजी महाराजांविषयी जाणीवपूर्वक निर्माण केलेले अनेक समज, गैरसमज या मालिकेच्या माध्यमातून दूर होण्यास नक्की मदत होईल... ती मालिका पाहून शंभूराजेंचा दैदिप्यमान, शौर्याचा, त्यागाचा इतिहास आजच्या युवकांनी जाणून घेतला पाहिजे. आपले आदर्श शंभूराजे यांच्यासारखी स्वाभिमानी आणि महापराक्रमी अशी व्यक्तिमत्वे असली पाहिजेत.असे मला वाटते... शंभूराजेंचा खरा इतिहास समजावून घेणे आणि तो सर्वांच्या पर्यंत पोहचवणे हीच त्यांना खऱ्या अर्थाने आदर्नाजली ठरेल..... पुनश्च एकदा त्यांच्या स्मृतीस विनम्र अभिवादन......

सह्याद्रीवर शौर्याचा रेखीव पुतळा जसा ।
स्वराज्याच्या छातीवरती रायगडाचा ठसा, माझ्या रायगडाचा ठसा ।।
बुरुजावरती ऐकू येतो भगव्याचा फर्रार ।
लक्ख चमकते आणि दिपवते बुलंद भवानी तलवार ।।
अंधार भेटण्या रयतेचा हा देई तेजाचा वसा ।
रायगडाचा ठसा, माझ्या रायगडाचा ठसा ।।




धन्यवाद...
श्री. प्रतिक यमगर
बाळेवाडी, ता. आटपाडी,
जि. सांगली.
७७०९९३५३७४

बुधवार, ११ एप्रिल, २०१८

क्रांतीसूर्य महात्मा फुले


वर्षानुवर्षे अज्ञान आणि गुलामीच्या अंधःकारात खितपत पडलेल्या समाजाला गुलामीतून मुक्त करण्यासाठी ११ एप्रिल १८२७ रोजी एका #क्रांतीसूर्याचा उदय झाला. ज्यांनी हीनदीन समजल्या जाणाऱ्या समाजाला समता स्वातंत्र्याचे नवजीवन देऊन ज्ञानरूपी प्रकाशात आणले. ज्या काळात स्त्री ही पायातले वहाण समजली जायची, चूल आणि मूल इथपर्यंतच तीचं जग सामावलेलं होतं, त्याकाळी संपूर्ण व्यवस्थेला पायदळी तुडवून या महात्म्याने सर्वप्रथम स्त्रियांना शिक्षण देण्याचं महान कार्य केलं. किती हे धाडस..? किती तळमळ..?
देशात संपूर्ण व्यवस्थेच्या विरुध्द पाऊल उचलणे ही त्या काळी सोपी गोष्ट नव्हती. पुण्यासारख्या ठिकाणी त्यांच्या या कार्याचा प्रतिगामी विचारसरणीच्या लोकांनी प्रचंड विरोध केला. त्यांच्या कार्यात त्यांना अतोनात त्रास मानहानी अपमान सहन करावा लागला. पण फुलेंनी माघार घेतली नाही. आयुष्यभर आपल्या रक्ताचं पाणी करुन समस्तांचा उध्दार केला.
असे म्हणतात... " प्रत्येक यशस्वी पुरुषामागे एका स्त्रीचा हात असतो.." या उक्तीला तंतोतंत लागू पडल्या ज्योतीरावांच्या अर्धांगिनी, महामाता, साविञीमाई... पतीच्या कार्यात त्यांना तन मन धनाने साथ देण्यात त्यांनी कधीही कसूर केला नाही. निरक्षर असलेल्या साविञीमाईंना ज्योतीरावांनी शिक्षण दिलं आणि पाहता पाहता ही विद्येची देवी फुलेंच्या पहिल्या शाळेची मुख्याध्यापिका बनली, लेखिका बनली, कवयीञी बनली. आणि या फुले दांपत्यांनी कष्टाने आपल्या ओंजळीतील ज्ञानफुले समाजाच्या झोळीत टाकत शिक्षणाची बाग फुलवली.
रस्त्याने जाताना अंगावर शेणमाती अंगावर झेलत, दगडधोंड्यांचे घाव, अश्लील शिव्याशाप सहन करीत. एवढेच नव्हे तर फुलेंना जीवे मारण्यासाठी मारेकरी पाठवण्यापर्यंत त्यांच्या कार्यात अडसर निर्माण केला. पण जनसेवेचा ध्यास घेतलेल्या ज्योतीराव आणि साविञीमाईंनी आपले कार्य थांबवले नाही. गरीबी आणि हालअपेष्टा सहन करत आपली संपूर्ण हयात घालून अस्पृश्यांना शिक्षणाची द्वारे खुली केली.
ज्या काळात स्ञियांना घराबाहेर निघण्याची मुभा नव्हती, अशावेळी ज्योतीरावांनी पुण्यात मुलींची पहिली शाळा उघडून स्त्रीला शिक्षणाच्या प्रवाहात आणले. अत्यंत प्रतिकूल परिस्थितीवर मात करून त्यांनी आपल्या बांधवांवर मुलांसारखं प्रेम केलं. त्यांना पिण्यासाठी आपल्या घरचा पाण्याचा हौद खुला केला.
२४ सप्टेंबर १८७३ रोजी ज्योतीरावांनी सत्यशोधक समाजाची स्थापना करून समाजाला अन्याय, अत्याचार आणि गुलामगीरीतून बाहेर काढून, सामाजिक समता असणारी समाजनिर्मिती केली.
डॉ. बाबासाहेबांनी फुलेंना आपले गुरु मानलं होतं.
आधुनिक भारतात शिक्षणक्षेञात क्रांती घडवून जातीव्यवस्था उच्चनीचता, आणि असामानतविरुध्द पाऊल टाकून अमूलाग्र क्रांती घडवून आणणारे ज्योतीराव हे खर्या अर्थाने क्रांतीसूर्य आहेत...
तुम्हा आम्हाला शिक्षणाची दारे खुली करून देणारे , आणि त्यासाठी प्रसंगी समाजाचा त्रास सहन करूनही सामाजाच्या सर्वांगीण हितासाठी झटणारे, प्रत्येक स्त्रीला शिक्षण मिळावे यासाठी स्वतःच्या पत्नीला शिकवून खऱ्या अर्थाने स्त्री पुरुष समानता आणणारे क्रांतीसुर्य महात्मा फुले यांच्या जयंतीनिमित्त त्यांच्या पवित्र स्मृतीस विनम्र अभिवादन..💐💐💐🙏🙏🙏🙏
✒प्रतिक यमगर 

बुधवार, २४ जानेवारी, २०१८

मतदार जनजागृती ही काळाची गरज (आज राष्ट्रीय मतदार दिन २५ जानेवारी त्यानिमित्त)

भारताची लोकसंख्या जगातील अन्य देशांच्या तुलनेत भरमसाठ पद्धतीने वाढत आहे. एकीकडे देशाची लोकसंख्या भरमसाठ पद्धतीने वाढत असताना दुसऱ्या बाजूला १८ ते ३५ या वयोगटातील तरुणांची लोकसंख्याही मोठ्या प्रमाणात वाढत आहे. जगामध्ये सर्वात जास्त तरुणांचा देश म्हणून भारताचे नाव अग्रस्थानी घेतले जाते. देशातील तरुणांची लोकसंख्या जास्त असणं आणि ती वाढत राहणं हे सदृढ लोकशाहीच्या दृष्टीने सकारात्मक गोष्ट आहे. भारताचे माजी राष्ट्रपती डॉ. ए.पी.जे. अब्दुल कलाम यांनी देशातील तरुणाईच्या बुद्धिमता आणि संशोधक वृत्तीच्या आधारावर ‘भारत महासत्ता २०२०’ करायचे स्वप्न त्यांनीही पाहिले आणि कोट्यावधी तरुणांना ते स्वप्न पाहायला शिकवले. भारताला महासत्तेकडे वाटचाल करावयाची असेल तर आपल्या तरुणांना लोकशाहीमध्ये आपल्या राज्यघटनेमध्ये दिलेले मुलभूत हक्क आणि कर्तव्ये तसेच जबाबदाऱ्या काय आहेत? हे माहित असणं आणि ते समजावून घेणे तितकेच गरजेचे आहे.
लोकशाहीतील राजकारणामध्ये सत्तेसाठी युवकांची भूमिका खूप महत्वाची असते. सर्वच राजकीय पक्षांचा आणि राजकीय नेत्यांचा युवा मतदारावरती सर्वात जास्त डोळा असतो. प्रत्येक राजकीय पक्षात युवा मतदार आपल्याकडे खेचून आणण्यासाठी प्रयत्न केले जातात. आणि यामध्ये काही गैर आहे असे मला वाटत नाही. लोकशाही सदृढ करण्यामध्ये युवकांचा सहभाग असणं हे खूप गरजेच आहे. लोकशाहीमध्ये जनता ही सार्वभौम, सर्वश्रेष्ठ आहे, पण समाजामध्ये दररोज वावरत असताना मी पाहतो कि, भ्रष्ट राजकारण्यांच्या विषयी युवकांच्यात आणि एकंदरीत समाजात असेलली प्रचंड चीड, नाराजी, लोकांच्या हिताच्या कामाऐवजी स्वतःची घरे भरण्यासाठीच हे आम्हाला निवडणुकांच्या मध्ये मते मागायला येतात, सर्व राजकारणी स्वार्थी आहेत, सर्वच नेते निवडणुकात आश्वासने देतात, आणि परत पाच वर्ष तोंड दाखवायलाही येत नाहीत. अशा प्रकारची एक नकारात्मक भावना अनेक मतदारामध्ये असल्याचे आपणास दिसून येते. याच नकारात्मक भावनेमुळे युवा सुशिक्षित मतदार वर्ग मतदानाच्या दिवशी सार्वजनिक सुट्टी असूनही मतदान न करता सुट्टीचा उपभोग घेण्यासाठी फिरायला पिकनिक स्पॉटला जातात. याचमुळे आजपर्यंत देशाच्या निवडणुकांमध्ये मतदानाची टक्केवारी ६० टक्यांच्या वरही जात नाही आणि यामुळेच फक्त ३० % मतदारांच्या पाठिंबा मिळवून देशातील एखादा राजकीय पक्ष सत्ता हस्तगत करतो हे आपण अनेक निकालामधून पाहिले आहे.
लोकशाहीमध्ये बहुमत मिळालेल्या पक्षाचे सरकार असते परंतु सध्या अनेक ठिकाणी एकूण मतदानापैकी ३० % मतदान मिळूनही ते इतर पक्षांच्या तुलनेत जास्त असल्याने ते बहुमत ठरते आहे. त्यामुळे मतदार बंधू आणि भगिनींना माझी नम्रतीची विनंती आहे कि, बाहेर रस्त्यावर शिव्या देऊन, चिडचिड करून, नाराजी व्यक्त करून, आरडून ओरडून सांगून राजकारण्यांना काहीही फरक पडणार नाही आणि त्याने काहीही साध्य होत नाही. पण लोकशाहीच्या माध्यमातून तुम्हाला मला मिळालेल्या एका मताच्या माध्यमातून १००% फरक पडू शकतो. फक्त मतदान करताना सजगतेने, डोळसपणे आणि विचार करून केले पाहिजे. कारण एखाद्या निवडणुकीत तुमचं एक मत एखाद्या उमेदवाराला विजयी ही करू शकते तसेच पराभूत ही करू शकते. त्यामुळे सर्वप्रथम ज्यांचे नाव मतदार यादीमध्ये नाही अश्या १८ वर्षावरील सर्व युवकांनी आपले नाव मतदार यादीमध्ये नोंदवून घ्यावे तसेच ज्यावेळी भविष्यात कोणत्याही निवडणुका येतील त्यावेळी सुशिक्षित तरुणानी जात, पात, धर्म, पंथ यापलीकडे जाऊन मतदान करावे. मतदान करणे हे प्रत्येक भारतीय नागरिकाचे कर्तव्य आहे फक्त कर्तव्यच नसून ती एक जबाबदारीही आहे. ही मतदार जागृती तुमच्या माझ्या सारख्या सुशिक्षित नवयुवकामध्ये होणं नितांत गरजेची आहे.
अमेरिकेचे माजी राष्ट्रपती अब्राहम लिंकन यांनी लोकशाहीची साध्या, सरळ, सोप्या आणि अत्यंत कमी शब्दात व्याख्या केली आहे., ती म्हणजे “लोकांनी, लोकासाठी चालवलेले लोकांचे राज्य म्हणजे लोकशाही”. पूर्वी राजा हा आईच्या पोटी जन्माला येत असे पण सध्याच्या युगात तुम्ही आम्ही केलेल्या एका एका मताच्या माध्यमातून लोकशाहीतील राजा (लोकप्रतिनिधी) जन्माला येत आहे. म्हणून पाच वर्षांनी येणाऱ्या प्रत्येक निवडणुकामध्ये योग्य वैचारिक आणि सर्वांगीण विकासाची भूमिका घेणारा तसेच चांगला, पारदर्शक आणि कार्यक्षम उमेदवार निवडून जाण्यासाठी सर्वप्रथम आपण सर्वांनी मतदान करणं ही काळाची गरज आहे.
लोकशाहीचा राजा मी,
वाढवीन देशाचा मान मी,
देशाच्या सर्वांगीण प्रगतीसाठी,
अभिमानाने करीन मतदान मी....I
धन्यवाद...
श्री. प्रतिक यमगर
बाळेवाडी, ता. आटपाडी,
जि. सांगली.
७७०९९३५३७४

मंगळवार, २३ जानेवारी, २०१८

अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य म्हणजे स्वैराचार नव्हे तर अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य म्हणजे स्वयंशिस्त

आज देशात अभिव्यक्ती स्वातंत्र्यावर मोठ्या प्रमाणात चर्चा केली जात आहे. वर्तमानपत्रात, मिडीयावर, सभांच्यामध्ये अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य विषयांवर अनेकवेळा  बोलले जात आहे. तुमच्या माझ्या दररोजच्या जगण्याशी सबंधित असलेला विषय म्हणजे अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य होय. अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य म्हणजे काय याचा कधी शोधही न घेता केवळ मुक्तपणा तोही सोयीस्कर उधळत बेधुंद होत आजूबाजूच्या कोणाचाही कशाचाही विचार न करता त्या जगण्याला आपण आपले अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य समजत असतो.  काहींना तर सैराट होण, कसही सैरभैर होऊन मोकाट सुटलेल्या घोड्यासारख उधळणं हेच अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य वाटतं.  कुटुंबाचा, समाजाचा, आजूबाजूच्या नागरिकांचा देशाचा कोणताही, कसलाही विचार न करता फक्त मी आणि मला वाटेल तसं वागणं, बोलणं याला अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य म्हणता येणार नाही हे  अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य नसून त्याच्या नावाखाली चालवला गेलेला स्वैराचार आहे.
      मग आपल्या मनात हा प्रश्न उभा राहू शकतो तो म्हणजे अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य म्हणजे नेमके काय?? देशाचे  सार्वभौमत्व, राष्ट्रीय एकात्मता, राष्ट्रीय सुरक्षा , सार्वजनिक कायदा आणि सभ्यता, नैतिकता यांपैकी एखाद्याही गोष्टीचा भंग न करता आपले मत योग्य त्या माध्यमातून (व्यंगचित्र, लेखन, वक्तृत्व, सभा संमेलने,) मांडणे म्हणजे अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य होय. आपल्या राज्यघटनेतील कलम क्र. १९ मध्ये प्रत्येक भारतीय नागरिकाला अभिव्यक्ती स्वातंत्र्याचा मुलभूत हक्क दिला आहे. योगायोग असा की,  जागतिक मानव अधिकाराच्या घोषणापत्रात ही  १९ व्या क्रमांकाच्या कलमात अभिव्यक्ती स्वातंत्र्याचा उल्लेख आहे. तसेच कलम क्र. १९ च्या उपकलमामध्ये काही निर्बंध आणि बंधनाचा स्पष्ट उल्लेख केलेला आपल्याला दिसून येतो. याचाच अर्थ आपल्या सर्वाना अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य घटनेने बहाल जरी केले गेले असले तरी ते अनियंत्रित आणि मुक्त नाही हे आपण लक्षात घेतले पाहिजे. आपल्या वर्तनामुळे अथवा आचरणामुळे इतरांच्या स्वातंत्र्याला अडथळा येत नाही ना?? हे पाहणे प्रत्येक सजग नागरिकाचे कर्तव्य आहे. एका सुशिक्षित, सुसंस्कृत समाजात वावरत असताना येथील त्या समाजाच्या श्रद्धावर टीका टिपण्या करणे, शिवीगाळ करणे हे वैयक्तिक स्वातंत्र्याच्या नावाखाली अतिरेक होत नाही का?? ज्यांना श्रद्धाचे पालन करावायचे नसेल तर त्यांनी अवश्य करू नये, त्यांना त्यांचे अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य आहे. परंतु आपणही पालन करावयाचे नाही आणि जे नियम पालन करतात त्यांच्यावर टीका करायच्या हे अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य नाही तर इतरांच्या अभिव्यक्ती स्वातंत्र्यावर केलेला हल्ला आहे.
      सध्याच्या सोशल मिडियासारख्या गंगाजळात अभिव्यक्ती स्वातंत्र्याच्या नावाखाली सर्व मनांचा, मतांचा आणि भावनांचा बाजार मांडला गेला आहे. कोणत्याही वैचारिक विचारांचा, महापुरुषांचा सन्मान न ठेवता कोणीही कशाही अफवा पसरवण्याचे काम करताहेत... कोणाही विरुद्ध काहीही बरळले जात आहे. एखाद्या बातमीची सत्यता न पाहता ती बातमी पसरविली जात आहे त्यामुळे अनेक सामाजिक अशांततेचे प्रश्न निर्माण झाल्याचे आपणास सध्याच्या परिस्थितीवरून पहायला मिळते. आजकाल नियम न पाळणे म्हणजे भूषणावह, कोणीतरी व्हीआयपी असण्याचा परवाना अशाप्रकारची मानसिकता समाजात रुजत चालली आहे.
      अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य हा लोकशाही व्यवस्थेचा आत्मा आहे यामुळेच भारतात विविध वैचारिक मतप्रवाह, वेगवेगळ्या विचारधारा, यांच्यात वैचारिक खंडन मंडन चालू असते. लोकशाहीत प्रत्येक मनाला व्यक्त होण्याचा अधिकार आहे पण व्यक्त होत असताना सारासार विवेकनिष्ठ विचार करून व्यक्त होणं हे खूप महत्वाचे आहे. म्हणूनच मला वाटतं कि अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य म्हणजे स्वैराचार नव्हे तर अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य म्हणजे स्वयंशिस्त ...! ती स्वयंशिस्त जपत आपल्या आवडत्या क्षेत्रातील आपली निर्भीड आणि निपक्षपातीपणे मांडलेली गेलेली मते चांगल्या समाजासाठी अत्यंत आवश्यक आहेत... एवढेच नाहीतर ती स्वतच्या आणि राष्ट्राच्या प्रगतीसाठी गरजेची आहेत.
धन्यवाद...
श्री. प्रतिक यमगर
बाळेवाडी, ता. आटपाडी,
जि. सांगली.
७७०९९३५३७४
Popatgyamgar.blogspot.com
Pratikyamgar.wordpress.com

सोमवार, २२ जानेवारी, २०१८

विनम्र अभिवादन...

नेताजी सुभाषचंद्र बोस हे नाव जरी ऐकले तरी एक विलक्षण असा इतिहास समोर उभा राहतो तो म्हणजे अडतीस कोटी देशबांधवांची गुलामीतून मुक्तता;याच एका प्राणप्रिय ध्येयासाठी एका कडव्या,लढवय्या देशभक्ताने अर्ध्या जगात मारलेली गरुडभरारी! जीवनभरचा धगधगता संघर्ष, जिवलग स्वकीयांशी आणि ब्रिटिश साम्राज्यासारख्या परकीयांशीही. त्याला व्यक्ती म्हणून नव्हे, तर एक लढाऊ राष्ट्र मानून, जपानसारख्या हिशेबी देशानेही अभूतपूर्व मदत केली.'चलो दिल्ली'ची त्याची गर्जना साकारण्यासाठी इंफाळ-कोहिमा-ब्रह्मदेशाच्या अरण्यात जुंपला एकघना रणसंग्राम! नियतीच्या आडव्यातिडव्या भेसूरनाचानेही ज्याची कवचकुंडले कधीही निस्तेज झाली नाहीत असा- महानायक! अश्या या महानायकाची आज जयंती ... त्यानिमित त्यांच्या विनम्र स्मृतीस विनम्र अभिवादन...

रविवार, २१ जानेवारी, २०१८

कर्तव्यदक्ष आमदार आदरणीय गणपतराव देशमुख (आबासाहेब)

समाजकारणात एखादा नेता किती कार्य तत्पर असावा  याचे उदाहरण म्हणजे आदरणीय आमदार गणपतराव देशमुख ...
ते त्यांच्या कामाबद्दल किती गांभीर्याने पाहतात हे आपल्याला परवाच एका विद्यार्थिनीने  बसथांब्यासाठी केलेल्या पत्रावरून दिसून आले. त्या पत्रातील जो प्रश्न होता बसथांब्याचा तो तर सोडविलाच सोबत त्या विद्यार्थिनीला  अतिशय प्रांजळ भाषेत पत्र  लिहून सांगितले की बस थांबली नाही तर मला फोन करून सांग..... लोकप्रिनिधींची जनते प्रती असलेली ही कर्तव्याची, जबाबदारीची भावनाच जनतेला त्या लोकप्रिनिधींला पंचावन्न वर्ष विधानसभेत पाठवते... लहान असो किंवा वयस्कर असो त्यांनी मांडलेला प्रश्न तडीस लावणे, ते सोडविणे हेच आजपर्यंत आबासाहेबानी कटाक्षाने पाहिले त्यामुळेच  आबासाहेब आज सांगोला मतदारसंघाचं प्रतिनिधित्व  सल्लग 55 वर्ष करत आहेत. मतदारसंघातील एखादा माणूस आज एखाद्या लोकप्रतनिधींकडे त्याच्या कामासाठी किंवा सामाजिक समस्या घेऊन गेला तर तो लोकप्रतिनिधी  उद्या करू, परवा करू, आठवड्यात करू पुढच्या महिन्यात करू अशी उडवाउडवी ची उत्तरे देऊन निव्वळ आश्वासने देण्याचे काम करत असतात... पण आबासाहेब या सर्वाहून वेगळे ठरतात ते अश्या प्रकारच्या उदाहरणावरून.......
🖋 प्रतिक यमगर.

मंगळवार, १६ जानेवारी, २०१८

गोरगरिबांचा कैवारी, सर्वसामान्य लोकांचा संरक्षक, दानवांचा गुंडाचा सर्वनाश करणारा, कृष्णाकाठचा ढाण्या वाघ म्हणजेच आदरणीय बापु बिरू वाटेगावकर (आप्पा)*



आज अचानक दुपारी एकच्या  सुमारास सोशल मिडिया वरुन  एक  बातमी  येऊन  धडकली. बापु  बिरू  वाटेगावकर  यांचे  निधन ... बातमी आली आणि बातमी  सोशल  मीडियावरिल असल्याने  सर्वप्रथम  चौकशी केली.. बातमी  खरी आहे असे समजताच  थोडा  वेळ स्तब्ध  झालो.. आणि बापू बिरू वाटेगावकर यांच्या  विषयी  असंख्य आठवणी मनात  येऊन  गेल्या..  बापू बिरू वाटेगावकर म्हटले की  आमच्या समोर  चित्र उभा राहतं ते म्हणजे धिप्पाड  शरीर यष्टीचा माणूस,  सांगली कोल्हापूर  च्या तांबड्या मातीतील रांगडा गडी,  पिवळा फेटा , धोतर !  शर्ट आणि  पायात कोल्हापुरी पायताण असा पेहराव असणारा माणूस ....
ज्यावेळी बोरगाव  आणि आजबाजुच्या  गावात  रंगा  शिंदे आणि त्यांच्या गुंडांनी दिवसा  ढवळ्या  थैमान घातलं होतं , आया  बहिणीवर  अन्याय अत्याचार बलात्कार करून अब्रू लुटुन  मारून  टाकलं  जायचं,   गोरगरीबांच्या  घरांवर  दरोडे टाकून त्यांना लुटलं  जायचं,  त्यांच्या विरोधात ब्र जरी  कोणी  काढला  तरी  त्याला ठार  मारलं  जायचं,  त्यावेळी अश्या अन्यायग्रस्थाच्या,  गोरगरीबांच्या,  पीडितांच्या,  दीनदुबळ्यांच्या  पाठीमागे ठामपणे  भाऊ बाप  म्हणून उभा राहिला  तो म्हणजे बापु  बिरू वाटेगावकर अर्थात  आदरणीय  आप्पा ....
आप्पांनी दारूमुळे, हुंड्यामुळे , सासरच्या  त्रासामुळे  उद्वस्त  झालेले अनेक संसार रुळांवर  आणले. खरंतर  आप्पा  गावात  कोणतंही  वैर असू  नये,  भावभावकीत कोणतेही  वाद  नसावेत गावात बंधुत्वाचे  मित्रत्वाचे  संबंध  असावे याच  मतांचे होते. परंतु  वासनेने आणि मस्तीने  बरबटलेल्या  रंगा  शिंदे आणि  त्यांने  पोसलेल्या  गुंडांना गावावर  दहशत  गाजवायची  होती. वासना  भागवायचा होत्या त्यासाठी  गावांतील  मुलींच्यावर  अन्याय  केले  जायचे... आप्पांनी  अनेकवेळा  सांगून  समजाऊन  पाहिले  पण  काय  ऐकले  नाही  म्हणून  शेवटी  त्याचा   कोथळा  बाहेर  काडला...  त्यांच्यानंतर  गावांतील  हे वैर  चालू  झाले  तरीही  आप्पांनी  हे मिटविण्याचे  वारंवार  प्रयत्न  करूनही  तो अयशस्वी  झाला...  सहयाद्रीच्या  खोऱ्यात  बापू बिरू  वाटेगावकर कित्तेक वर्ष  राहत  होते. पोलिसांचे जे ब्रीदवाक्य  आहे ते म्हणजे 'सदरक्षणाय  खलनिग्रहनाय' (सज्जनांच रक्षण दुर्जनांचा  नाश ) मला  वाटत हे तत्व  आप्पा  अखंड  आयुष्य  जगले  असे म्हटले  तरी  काय वावगे ठरणार नाही.
 आप्पा नेहमी म्हणायचे,
 "कल्पव्रुक्षाखाली  बसुन  झोळीला गाठी  मारायच्या  नसतात... तुम्हाला  बापू  कळला  न्हाय, तुम्हांलाच  न्हाय,   कित्येकाना कळला  न्हाय...
विचारा  या झाडांना, पानांना,  फुलांना, पाखरांना... विचारा  त्या  वाऱ्याला... बापू  बिरू  वाटेगावकर कोण  होता ?
मेंढरं  हाकायची घुंगराची काठी सोडूं त्यानं  बंदूक  हातात का घेतली?"
या  प्रश्नांची  उत्तरं  मिळविण्याचा  प्रयत्न  जो  कोणी सुशिक्षीत सुजान युवक  करेल  त्याला  बापू  बिरू  वाटेगावकर ही  व्यक्ती आणि  शक्ती समजल्याशिवाय राहणार नाही.
न्यायालयाने  सुनावलेली  जन्मठेपेची  शिक्षा भोगून आल्यानंतर  त्यांनी
महाराष्ट्रातील  तमाम  युवकांना  व्यसनापासून  दूर  राहण्यास  सांगतिले  आणि  त्याबद्द्ल  वेळोवेळी खेड्यापाड्यांत जाऊन  प्रवचन देणारे  आप्पा  आपल्याला मार्गदर्शक  म्हणून  ठिकठिकाणी  दिसले.
शेवटी  आज  आपल्यातीलच  एका  असामान्य  पर्वाचा  अंत  झाला असला  तरी  आप्पांनी दिलेले  विचार तुमच्या माझ्या सारख्या नवतरुणाच्या मनाला  सदैव प्रेरणा देत राहतील यामधे  माझ्या मनात तरी कोणतीच  शंका नाही. आज आप्पा शरीराने आपल्यामध्ये नाही आहेत  पण  त्यांनी  ज्यासाठी ज्या  प्रव्रुत्तीविरोधात  संघर्ष  केला  त्या  प्रव्रुत्ती  आज  ही समाजात  आहेत ... फक्त  आहेतच  असं  नाही  तर  त्या वाढत  आहेत..ते आपल्याला  दररोजच्या  वर्तमानपत्रातून  दिसतेच  आहे. शेवटी त्या प्रव्रुत्ती  कमी  होण्याच्या  द्रुष्टीने पावलं उचलणं  आणि  त्याविरोधात जनजागृती  करून  नवयुवक  यांच्यामधे  जाग्रुती निर्माण करणं हीच  खऱ्या  अर्थाने  आदरणीय  आप्पांना श्रधांजली ठरेल असे मला वाटतं. शेवटी पुन्हा  एकदा  आप्पांच्या विनम्र स्म्रुतीस भावपूर्ण श्रधांजली....💐💐💐
✒ प्रतिक यमगर
 बाळेवाडी, ता. - आटपाडी,
जि.- सांगली.
७७०९९३५३७४
Pratikyamgar.wordpress.com
Popatgyamgar.blogspot.com

रविवार, ३१ डिसेंबर, २०१७

2017 वर्षातील जमाखर्चाचा ताळेबंद

2017 या  वर्षाचा आज शेवटचा दिवस......
उद्याच्या नविन वर्षाची सुरवातीची ओढ आपल्या प्रत्येकाला लागली आहे. त्या 2018 या नविन वर्षामध्ये नवचैतन्याने प्रवेश करायचाच आहे. तत्पूर्वी 2017 या वर्षातील काही बऱ्या वाईट आठवणी  माझ्या दृष्टिकोनातून मांडण्यासाठी. हा छोटासा लेखप्रपंच...  2017 या वर्षातून बरेच काही शिकलो. नवनविन विचारांचे  प्रवाह अनुभवता आले.  चौफेर वाचनाबरोबरच चौफेर विचार करून लेखन करण्याची समग्र अशी लेखणी होती तिलाच अधिक प्रगल्भतेकडे नेण्याचा प्रयत्न काही प्रमाणात यशस्वी झाला. बऱ्याच वर्तमानपत्रांकडून काही लेखांची दखल घेतली गेली. त्याचबरोबर अनेक नामवंत अश्या सन्माननीय व्यक्तीकडून प्रेरणा मार्गदर्शन आणि शुभेच्छा हि मिळाल्या... हे माझ्या दृष्टीने आनंदाचे क्षण आहेत. २०१७ या वर्षांतील माझा जो संकल्प होता तो म्हणजे इंग्रजी भाषा लिहिता बोलता आली पाहिजे... तो संकल्प पूर्ण करण्यात मी बऱ्याच प्रमाणात यशस्वी झालो आहे. मी माझ्या मनातील बरेच ठरवलेले संकल्प काही प्रमाणात पुर्ण करण्यात यश मिळाले आहे. परंतु जे पुर्ण होऊ शकले नाहीत ते येणाऱ्या वर्षात पुर्ण करण्याचा माझा मानस असेल.....
    वर्षभर तुमच्या सारख्या मित्रांच्या साथीने काम करत असताना खेळीमेळी च्या वातावरणात  २०१७ हे वर्ष कसे संपले हे सुद्धा समजले नाही. 
राष्ट्रीय भावना मनात ठेऊन राजकीय, सामाजिक, सांस्कृतिक, तसेच विविध क्षेत्रातील वास्तविक समस्यांवर  मांडलेले सणसणीत विचार आपल्यापर्यंत या सोशल मीडियाच्या माध्यमातून आपल्यापर्यंत  पोहचविण्याचा. छोटासा प्रयत्न करतो आहे.  याच बरोबर आपल्याला वर्तमानकाळात काम करत असताना आपली स्फूर्ती आणि प्रेरणा कायम प्रफुल्लित राहण्यासाठी  आपला उज्वल आणि गौरवशाली इतिहास माहित असणे गरजेचे आहे... यासाठी कधी कधी त्यावरती छोटे मोठे लेख लिहून मनाला ऊर्जा देण्याचे एक छोटसं  कार्य करण्याचा प्रयत्न करतो आहे.
खरंतर मला हरण्याची भीती कधीच वाटत नाही कारण मी जे काही निर्माण करण्याचा प्रयत्न करतोय ते शून्यातून करतोय.... पाठीशी आईवडिलांचे आशीर्वाद आहेत. डोक्यात स्वामी विवेकानंदजी , छत्रपती शिवाजी महाराज, डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर, महात्मा फुले , राजमाता अहिल्यादेवी होळकर  यांचे विचार आहेत आणि तुमच्या सारख्या मित्रांची साथ आहे की जिथे हरण्याची कल्पनाच करवत नाही.
 सरत्या वर्षात चांगले वाईट खूप अनुभव  आले. काही गमावलं असेल तर खुप जवळची चांगल्या विचारांच्या माणसाना गमावलं...  Dreams  group  मधुन काही कारणास्तव बाहेर पडावं लागलं... अगदी ह्रदयाजवळची काही माणसेही दूर झाली, पण तितकीची जवळही आली... जीवनामध्ये संकटे अडचणी ह्या येतच राहतात फक्त त्या अडचणींना सामोरे सकारात्मक दृषटिकोनातून कसे जायचे हेही शिकलो. गेल्या वर्षभरात केलेल्या संघर्षातून जीवन कसं जगायच हे ही जीवनातील अनुभवाच्या शाळेतुन शिकलो ....  २०१७ मध्ये माझ्या दृष्टीने सकारात्मक जर   कोणता अनुभव असेल तर तो म्हणजे आदरणीय तुकाराम मुंडे साहेबांच्या नेतृत्वाखाली काम करायला भेटणे...
त्यांच्याकडून एक तत्व मात्र मी शिकलो ते म्हणजे 'कोणतंही काम करत असताना ते काम समाज हिताचे असेल  (public interest) आणि नियम व कायदा  (rules and law) याच्या चौकटीत बसणारे असेल तर कोणाचाही  विरोध असला तरी ते काम अवश्य करा... तो विरोध वैयक्तीक स्वार्थासाठी (self interest )असेल पण तुमच्या कामामुळे देशाचे हित असणार आहे. 
वर्षाच्या शेवटी नम्रपणे एक सांगु इच्छितो की, माझ्या काही  लेखाच्या मुळे चुकून काही मित्र मैत्रीनींचे, बंधू भगिनीचे, राजकीय कार्यकर्त्यांचे मन दुखावलं  असेल तर मोठ्या मनाने माफ करा .. माझ्या मनामधे सामाजिक जनजागृतीचा आणि चांगले विचार आपल्यापर्यंत पोहचविण्याचा हेतु हा शुद्धच आहे त्यामुळे काही वेळा आपल्याच चुकलेल्या माणसांच्या वरती प्रहार करावे लागतात. वास्तववादी परिस्थिती समजावून घेऊन त्यावरती परखडपणे मत व्यक्त करणे कोणत्याही सर्वांगीण विचार करणाऱ्या  लेखकाचे आद्य कर्तव्य असते तेच कर्तव्य प्रामाणिकपणे पार पाडण्याचा प्रयत्न करतोय......
 तुम्हा सर्वांनीं माझ्या लेखाला दिलेला प्रतिसाद नक्कीच आत्मविश्वास वाढविणारा असाच आहे . नक्कीच येथून पुढे  अजून  चौफेर कश्या पद्धतीने लेखन होईल यासाठी मी सदैव प्रयत्नशील राहील असा विश्वास तुम्हाला देतो.. माझ्या मनात खूप साऱ्या आशा, अपेक्षा, स्वप्न मनात आहेत. त्या येणाऱ्या वर्षात पूर्ण करण्याचा 100% प्रयत्न असणार आहे.
येणारे २०१८ हे नवीन वर्ष आपल्या सर्वांना सुखाचे, समृद्धीचे,भरभराठीचे जाओ.... हीच ईश्वर चरणी प्रार्थना।
सर्व बंधू, भगिनी , मित्र, मैत्रिणी, या सर्वांना नवीन वर्षाच्या कोटी कोटी शुभेच्छा ।।

धन्यवाद....
श्री. प्रतिक यमगर
बाळेवाडी, आटपाडी,  सांगली.
७७०९९३५३७४

शनिवार, ३० डिसेंबर, २०१७

नवीन वर्षा बद्दलच्या समज गैरसमजाबाबत

नमस्कार मित्रांनो, 
नवीन वर्षा बद्दल अनेक मेसेज आपल्या वाचनात येत आहेत. काहींचे मत असे आहे की आपले नववर्ष गुढीपाडव्याला असते त्यामुळे आम्ही गुढीपाडव्याला च शुभेच्छा देणार....  नववर्ष गुढीपाडव्याला असते या मताशी मी सहमत आहे परंतु सध्याच्या  विज्ञान आणि तंत्रद्यानाच्या युगात जागतिक स्थरावर ज्या दिनदर्शिकेचा वापर जास्त केला जातो तसेच  ज्या दिनदर्शिके चा वापर आपण आपल्या दररोजच्या जीवनात करत असतो त्या नववर्षानिमित्त शुभेच्छा दिल्या किंवा स्विकारल्या तरी काही हरकत नाही. कारण आपल्या मराठी महिन्या प्रमाणे फार कमी व्यवहार चालतात सगळीकडे याच  तारखा, वेळ, कॅलेंडर प्रमाणे व्यवहार होत आहेत. खरंतर हे कॅलेंडर आपल्या दररोजच्या जगण्याशी सबंधित झाले आहे... मराठी महिने ही जास्तीत लोकांना माहीत नसतात अर्थात त्यांची काहीच चुकी नाही कारण आपल्या दररोजच्या जगण्यात याचा संबंधच कुठे नसतो...  अगदी पौर्णिमा अमावस्या सुद्धा जरी मराठी महिन्या नुसार वाटत असल्या तरी याच कॅलेंडर मध्ये आपण पाहतो. त्यामुळे नवीन स्वागत आपण सर्वांनी आनंदाने केलं पाहिजे...
फक्त ते करत असताना आपली संस्कृती काय आहे याचेही आत्मभान आपण ठेवणे गरजेचं आहे. जीवनामध्ये एन्जॉय असावा याबद्दल माझ्या मनात तरी नक्कीच दुमत नाही परंतु तो एन्जॉय करत असताना इतर समाजाला काही त्रास होणार नाही तसेच आपल्या संस्कती ला कोणताही तडा जाणार नाही याचा विचार आपण केला पाहिजे. खरंतर यामुळे आपले शरीर आणि  मनही निरोगी राहण्यास मदत होते. अर्थात हल्ली एन्जॉय,  मनोरंजनाच्या संकल्पना बदलल्या आहेत.. पण माझ्या मते व्यसन म्हणजे एन्जॉय नाही....   आपण ते समजण्या इतपत प्रगल्भ नक्कीच आहोत.... 
🖋 प्रतिक यमगर

काल कमला मिल कंपाऊंड या अनधिकृत इमारतीत आग लागून झालेल्या दुर्घटनेसंदर्भात...

काल कमला मिल कंपाऊंड या अनधिकृत इमारतीत आग लागून झालेल्या दुर्घटनेमुळे अनधिकृत बांधकामाचा मुद्दा चर्चेत आला आहे. आदरणीय मुंढे साहेब नवी मुंबईचे आयुक्त असताना अनेक अनधिकृत बांधकामे कोणत्याही नेत्यांची भीडभाड न ठेवता जमीनदोस्त केली होती त्यावेळी सर्व राजकीय पक्षातील  सर्व नगरसेवक आणि पदाधिकारी मुंढे साहेबांच्या अनधिकृत बांधकामाबाबतच्या मोहिमे विरोधात एकत्र आले होते. अगदी महापालिकेत ठराव ही पास केला होता. परंतु आदरणीय मुंढे साहेबांनी कोणत्याही राजकीय विरोधाला न डगमगता  प्रामाणिक आणि कार्यक्षम पणे भ्रष्ट व्यवस्थेविरोधात काम हाती घेतले होते. अखेर राजकारणी, बिल्डर आणि अधिकारी या लॉबीने मुंढे साहेबांच्या सारख्या प्रामाणिक अधिकाऱ्याची बदली घडवून आणली...
फक्त सांगण्याचा मुद्दा इतकाच होता की आपण एखादी घटना घडल्यानंतर त्या गोष्टीकडे जास्त लक्ष देतो. मग पुन्हा त्या घटनेस जबाबदार असणाऱ्या ना काढून टाकले जाते. पण जीव जातो तो सर्वसामान्य माणसांचा..... गेलेले जीव काय कितीही कारवाई केली तर पुन्हा येऊ शकत नाहीत. एखादी दुर्घटना   घडूच नये यासाठी आपण आपत्ती पूर्व व्यवस्थापन किती करतो...  आणि आपत्तीपूर्व  व्यवस्थापन करतो त्याला आपण किती साथ देतो??   हा खरा प्रश्न आहे. 
त्या  कमला मिल कंपाऊंड चे अगोदरच अनधिकृत बांधकाम होऊ दिले नसते तर आज इतक्या जनाचा जीव गेलाच नसता...
अनेक राजकीय नेते एखादी दुर्घटना घडली की जनतेची सहानुभूती मिळावी यासाठी त्या दुर्घटना स्थळाला भेट देतात,(अगदी त्या घटना स्थळाला स्पिकनिक स्पॉट चे स्वरूप आणतात) काही प्रमुख पदाधिकारी माध्यमांना भावनिक  प्रतिक्रिया देतात परंतु आधीच जर अशा गैरव्यवहाराना साथ दिलीच नसती तर ती दुर्घटनाच घडली नसती...   ही खरी वस्तस्थिती आहे...
✒ प्रतिक यमगर
 बाळेवाडी, ता. - आटपाडी,
जि.- सांगली.
७७०९९३५३७४

शुक्रवार, १७ नोव्हेंबर, २०१७

आदरणीय बाळासाहेबांच्या स्मृतिदिनानिमित्त त्यांच्या पवित्र स्मृतीस विनम्र अभिवादन.💐💐💐




आदरणीय बाळासाहेब ठाकरे हे नाव जरी ऐकले तर मनात सर्वप्रथम प्रचंड आदर निर्माण होतो. राजकारणातील एक दमदार कडक स्वभावाचा नेता...  ज्यांनी महाराष्ट्रातील मराठी माणसाला ताठ मानेन जगायला शिकवलं...   ज्यांनी महाराष्ट्रातील मराठी माणसाला स्वतःच्या अन्यायाविरोधात लढायला शिकवलं... ज्यांचे नाव जरी ऐकले तरी अनेकांचे धाबे दणाणतात.....   राजकारणात बिनधास्त बोलणारा माणुस....    विरोधकांच्यावर प्रहार करताना कोणाचीही भीड न बाळगणारा माणूस म्हणजे आदरणीय बाळासाहेब ठाकरे...
 ज्यांच्यामुळे आज असंख्य मराठी पोरं नगरसेवक, आमदार, खासदार, मुख्यमंत्री झाली...    हो त्यांच्यामुळेच आज मुंबई मध्ये मराठी माणूस ताठ मानेने राहू शकतो.. साठ सत्तरीच्या दशकात मराठी माणसांच्या लढ्यात बळ देणारा नेता , साथीदार.......
ज्या ज्या वेळी मराठी आणि हिंदू सामाजाच्या  संस्कृतीवर घाला घालण्याचा प्रयत्न केला गेला तेव्हा सर्वप्रथम त्याविरोधात बाळासाहेबांचे सणसणीत प्रहार तिथे उमटले गेले........
बाळासाहेब एवढ्या जहरी भाषेत प्रहार करायचे की पुढच्या विरोधकाला काय बोलायचे हेच समजत नसे....   बाळासाहेबानी तो स्वाभिमान शेवटपर्यंत जपला... त्यामूळेच आज सर्वच पक्षाच्या सर्वच नेत्यांना आदरणीय बाळासाहेब यांच्याविषयी प्रचंड आदर आहे...  आज बाळासाहेब आपल्यात नाहीत ही खंत आहे पण जरी नसले तरीही त्यांचे सणसणीत विचार, त्यांचा स्वाभिमान प्रत्येक मराठी माणसाच्या समवेत आहेत. आज दररोज सोशल मीडियामध्ये आम्ही स्वतःला व्यक्त करत असताना कोणाचीही भीती आणि  तमा न बाळगता निर्भीड आणि निपक्षपातीपणे व्यक्त होतो याचे सर्वात महत्त्वाचे प्रथम कारण म्हणजे  संविधानातील मूलभूत अधिकार तर दुसरे महत्वाचे कारण म्हणजे बाळासाहेबांनी चुकीच्या घटनांवर बिनधास्त व्यक्त व्हायला... प्रहार करायला शिकवलं, हो त्यांनीच  आमच्या सारख्या सर्वसामान्य नवतरुणांना सांगितले 'सत्य बोलायला कोणाच्या बापाला ही घाबरायचे नाही.' अश्या शिकवलेल्या स्वाभिमानामुळेच आज असंख्य मराठी बांधव स्वतःला   चांगल्या पद्धतीने व्यक्त करत आहेत... ही समग्र लोकशाहीच्या दृष्टीने आनंदाची गोष्ट आहे  पुनश्च एकदा आदरणीय बाळासाहेबांच्या पवित्र स्मृतीस विनम्र अभिवादन.💐💐💐

✍🏻प्रतीक यमगर

रविवार, १२ नोव्हेंबर, २०१७

पोलिसांची वर्दी दर्दी होत चालली आहे का?*




महाराष्ट्राच्या इतिहासात सांगली जिल्हा हा राजकारण्यांचा जिल्हा म्हणून ओळखला जातो. सांगली जिल्ह्यांनं महाराष्ट्राला वसंतदादा पाटील, आर आर (आबा) पंतगरव कदम, जयंत पाटील यांच्यासारखी मोठी नेतृत्व दिली. महाराष्ट्राच्या मंत्रिमंडळात अर्धा डझन मंत्री हे सांगली जिल्ह्याचे असायचे. पण आज त्याच सांगली जिल्ह्याचं राजकीय आणि सामाजिक महत्व कमी झालं आहे. आम्हाला सांगली म्हटलं की एवढया मोठ्या नेतृत्वाचा जिल्हा म्हणून आठवतो पण मित्रांनो आज त्याच सांगली जिल्ह्याचं नाव गेल्या पाच दिवसापासून संपूर्ण महाराष्ट्रात  पोलीस अधिकारी आणि काही पोलिसांनी अनिकेत कोथळे नावाच्या तरुणाला थर्ड डिग्रीचा वापर करून तसेच त्याला मारून  आंबोली घाटात जाळून टाकल्याप्रकरणी महाराष्ट्रात मीडियावर, वर्तमानपत्रात आणि सोशल मीडियावर मोठ्या प्रमाणावर गाजत आहे. खरंतर या प्रकरणांमुळे पोलिसांच्या प्रतिमेला तडा गेला आहे त्याबरोबरच जनतेतील त्यांच्या विश्वासार्हतेला हे धोका निर्माण झाला आहे. 'सदरक्षणाय खलनिग्रहणाय ' असे ब्रीद वाक्य घेऊन काम करणाऱ्या पोलीस दलाला आज मात्र आपण नेमकं कोणाचे रक्षण आणि कोणाचे भक्षण करतोय हे प्रश्न विचारण्याची वेळ येऊन ठेपली आहे. सांगली जिल्ह्यानं आर आर पाटील (आबा)  यांच्यासारखा कर्तव्यदक्ष आणि  प्रामाणिक गृहमंत्री या महाराष्ट्राला दिला आज त्याच आबांच्या जिल्ह्यात आणि त्याच पोलीस खात्यात अश्या पद्धतीचे नीच प्रकरण घडत आहे हे दुर्दैव आहे याची खंत सांगलीला जिल्ह्याला नक्की वाटते आहे. आज सांगली जिल्ह्यात चोरीचें, दरोड्यांची प्रकरणे मोठ्या प्रमाणात घडत आहेत. गुंडगिरीचे प्रमाण ही वाढले आहे. काही दिवसांपूर्वी 9 कोटी हडप केल्याचे प्रकरण ही ताजे आहे. गुंडाकडून हप्ते घेण्याचे धंदे ही राजरोसपणे चालू आहेत. काही पोलीस अधिकारी तर त्यांच्या भ्रष्ट कारभाराची बातमी पेपरमध्ये छापली म्हणून संपादकाला धमकी देत आहेत. पांढऱ्या कपड्यातील गुंडगिरी करणारे नेते आणि भ्रष्ट पोलीस अधिकारी यांचं साटलोट  जोरात चालु आहे.
खरंतर पोलीस हे जनतेच्या रक्षणासाठी असतात पण एखादा सर्वसामान्य माणूस पोलिस ठाण्यात एखादी तक्रार किंवा गुन्हा दाखल करण्यासाठी गेला असता त्याची तक्रार ऐकून घेण्याऐवजी त्यालाच उद्धट पद्धतीने बोललं जातं.  त्याचं म्हणणं ऐकून घेण्याऐवजी त्यालाच गुन्हेगारासारखी वागणूक दिली जाते. साधे त्याच्याशी सभ्यतेने बोलत नाहीत, ही अनेक पोलीस ठाण्यातील वस्तुस्थिती आहे.
काही ठिकाणी तर भ्रष्ट आणि लाचार पोलीस अधिकारी आणि त्या भागातील नेते (खरंतर हेच गुंड असतात) यांच्या संगनमताने अनेक बेकायदेशीर व्यवहार चालतात. एखाद्या गुन्हयात त्या नेत्यांच्या कार्यकर्त्याला अटक केली तर लगेच तो गुंडप्रवृत्तीचा नेता फोनवरून पोलिसांना 'तो माझा कार्यकर्ता आहे , त्याला सोडा'    असे सांगीतल्याबरोबर तो पोलीस अधिकारी त्याला सोडतो, अश्या घटना घडत आहेत ही नक्कीच लाजिरवाणी गोष्ट आहे.
त्यामुळे हे भ्रष्ट पोलीस अधिकारी आणि गुंड प्रवृत्तीचें नेते यांच्यामुळे पोलीस खात्याची प्रतिमा मलिन होत आहे. महाराष्ट्रासारख्या मोठ्या राज्याला स्वतंत्र गृहमंत्री असणं गरजेचं आहे, परंतु मुख्यमंत्री महोदय स्वतःकडे गृहखाते ठेवून काय साध्य करू इच्छितात हे समजणे कठीण आहे. मला वाटतं, महाराष्ट्रातील संवेदनशील अश्या गृह खात्याला  स्वतंत्र गृहमंत्री मिळाला पाहिजे. आणि जी पोलीस दलात बेबंदशाही चालु आहे तिला कुठेतरी रोखणे शांततामय आणि समृद्ध महाराष्ट्राच्या दृष्टीने महत्वाचे आहे. पानिपतच्या युद्धात  जसा विश्वास राहिला नाही असे म्हटले जाते तसेच सामान्य जनतेचा पोलीस खात्यावरचा विश्वास या प्रकरणामुळे  काही प्रमाणात गमावला आहे असेच म्हणावे लागेल. कोथळे मृत्यू प्रकरणात समावेश असलेल्या पोलीस अधीकारी आणि पोलीस यांना शिक्षा झालीच पाहिजे त्याचबरोबर सांगली जिल्ह्यातील पोलीस खात्यात मोठया ऑपरेशनची गरज आहे, नाहीतर गुंड प्रवृत्तीचे नेते आणि भ्रष्ट पोलीस यांच्यामुळे पोलीसांची वर्दी दर्दी झाल्याशिवाय राहणार नाही.

✍🏻प्रतीक गणपत यमगर
बाळेवाडी,
ता. आटपाडी, जि. सांगली
7709935374
📝Popatgyamgar.blogspot.com
📝https://pratikyamgar.wordpress.com

रविवार, १५ ऑक्टोबर, २०१७

Let this reading day, let us explore the enchanting world of books, charting newer adventures of prose and introduce to our youths the magic of the words. Let our growing fascination with reading be a fitting tribute to the legacy of our beloved former president Dr A.P.J. Abdul Kalam, one book at a time!
He was the most beloved president and India's very own 'Wings of Fire'. Dr A.P.J. Abdul Kalam struck a chord with the young and the old alike, showing the genuine integrity of a man, a quality rarely shown by the men who occupied the position as the 'Head of the State'. Let us bow down in fond remembrance of our beloved former president on his birth anniversary and work hard to realize his Vision 2020 of an empowered, progressive India.

दररोजचे आयुष्य जगताना कलाम साहेबांचे विचार जगण्याचे नवनवीन मार्ग शिकवून जातात. कलाम साहेबांनीच या देशातील सळसळत्या नवरक्तच्या नवतरुणांना मोठी स्वप्ने पाहायला शिकवले....
आणि ती स्वप्न साक्षात उतरविण्यासाठी संघर्ष करायला शिकवले.....
देशाच्या 70 वर्षाच्या इतिहासात एकमेव राष्ट्रपती असे होऊन गेले ज्यांना राजकारणाचा स्पर्श झाला नाही......  राष्ट्रपती भवनात फक्त एक बॅग घेऊन गेले आणि पाच वर्षानंतर एक बॅग घेऊन बाहेर पडले...  पण स्वच्छ आणि चारित्र्यशील प्रतिमा म्हणून ओळख झाली ती कधीच भविष्यात विसरली जाणार  नाही ....

बुधवार, १३ सप्टेंबर, २०१७

विश्वबंधुत्व दिन...


११ सप्टेंबर १८९३ याच दिवशी स्वामी विवेकानंदांनी शिकागो येथील सर्वधर्मपरिषदेत जे व्याख्यान दिले त्या भाषणातून सर्व जगाला भारतीय संस्कृती आणि विश्वबंधुत्वचे महत्व पटवून दिले, स्वतःच्या वाणीने जग जिंकले. तोच हा दिवस म्हणजे 11/9...... या घटनेला आज 125 वर्ष पूर्ण होत आहेत... तुमच्या माझ्या अभिमानाचा आणि आनंदाचा दिवस... याच घटनेमुळे विवेकानंदजी विश्वविजयी झाले. शिखागोच्या सर्वधर्मपरिषदेतील भाषण हे फक्त 120 सेकंद चालले पण ते भाषण तुमच्या माझ्या हृदयात कोरून ठेवले पाहिजे असे आहे... कित्येक संघर्षाचे डोंगर पार करत, अडथळे पार करत स्वामीजी त्या सर्व धर्म परिषदेत पोहचले बोलण्यासाठी उभे राहिले ...आणि त्यांच्या विवेक अश्या वाणीतून शब्द उमटले.... Sisters and brothers of Amerika... जगातील सर्व देशाच्या नामवंत प्रतिनिधीनीं या एकाच वाक्याचे टाळ्यांच्या कडकडात स्वागत केले..
असे काय होते या वाक्यात???..... या वाक्यात होते आपली भारतीय संस्कृतीचा महान असा परिचय.... बंधू आणि भगिनी या विश्वबंधुत्वाच्या संकल्पनेचा नवीन उदय....
11/9 म्हटले की मला माझ्या डोळ्यासमोर दोन घटना आठवतात..... एक 11/9/1893 चे शिखागोतील स्वामीजींचे भाषण आणि दुसरा म्हणजे 11/9/2001
चा अमेरिका वर्ल्ड ट्रेड सेंटरवरील हल्ला...
खरंतर हे दोन 11/9 जगातील प्रमुख संघर्ष आहेत.....
आपण कोणत्या बाजूचे सैनिक हे निश्चित आहे.... 12 व्या शतकातही विश्वबंधुत्व ज्ञानेश्वर माउलींनी पसायदानाच्या माध्यमातून संपूर्ण जगाला सांगितले.. तेच विश्वबंधुत्व स्वामीजींनी 19 शतकात जगाला सांगितले
अशा स्वामी विवेकानंदांना व त्यांच्या विचारांना त्रिवार त्रिवार प्रणाम!!!
*आसेतु हिमाचल अखंड भारत..
शोभत राहो ऐक्याने....
मिळो प्रेरणा अखिल जगाला दिव्य विवेक विचाराने......॥*
धन्यवाद...



बुधवार, १२ जुलै, २०१७

लोकसत्ता ब्लॉगबेंचर्स स्पर्धेतील या आठवड्यातील विषय 'विद्यासागरातील अविद्या' या विषयावर व्यक्त केलेले माझे मत....


दक्षिण आफ्रिकेतील  विद्यापीठामध्ये एक प्राध्यापकाने पदवी , पदव्युत्तरचे शिक्षण घेणाऱ्या  आणि डॉक्टरेटसाठी संशोधन करणाऱ्या विद्यार्थ्यांना भावना व्यक्त करणारे पत्र लिहिले होते आणि ते विद्यापीठाच्या प्रवेशद्वारावर लावले होते त्या पत्रातील संदेशात म्हटले होते,
"एखादे राष्ट्र कोलमडून पडण्यासाठी क्षेपणास्त्र किंवा अणुबॉम्बची गरज नसते तर  शिक्षणाचा दर्जा खालावला आणि विद्यार्थ्यांना परीक्षेत  स्वतःची फसवणूक करून घ्यायला वाव दिला की ते राष्ट्र कोलमडून पडायला वेळ लागत नाही. अशा शिक्षणातून तयार झालेल्या डॉक्टरच्या हातून रूग्ण मरण पावतो, अभियंत्याने बांधलेली इमारत कोसळते, अकाउंटंट च्या हातातून रक्कम गायब होते, न्यायाधीशाच्या हातातून न्याय मिळत नाही आणि धर्मकार्य करणाऱ्या कडून माणुसकीची हत्या होते."
 वरील वाक्यातून राष्ट्र उभारणीसाठी  शिक्षणाचे महत्व  किती आहे हे आपल्याला दिसून येते.
जगातील सर्वोत्तम  विद्यापीठाच्या यादीमध्ये भारतातील एकही विद्यापीठ येत नाही यावरून आपल्या देशाचा उच्च शिक्षणाचा दर्जा किती आहे हे यावरून दिसून येते. आपल्या राज्यातील विद्यापीठामध्ये  कुलगुरूचीं नियुक्ती करण्यासाठी सुद्धा प्राध्यापकांच्या मध्ये स्वतःचे राष्ट्रीय, आंतरराष्ट्रीय  स्तरावरील  केलेले प्रबंध सादर करण्यासाठी स्पर्धा करण्याऐवजी सत्तेतील मंत्र्याशी आपले कसे राजकीय संबध आहेत  हे दाखवण्यासाठी स्पर्धा केली जाते मग तिथे आपण विद्यापीठातील उच्च शिक्षणाच्या दर्जा विषयी चर्चा करणे व्यर्थच ठरेल असे मला वाटते.
महाविद्यालयात एकतर विद्यार्थी बसत नाहीत आणि विद्यार्थी आलेच तर प्राध्यापक वेळेवर पोहचत नाहीत हे अग्रलेखातील मत सद्याची वस्तुस्थिती मांडणारे  आहे. प्राध्यापक वर्गात आलेच तर फक्त हजेरी पुरते आणि औपचारिकतेसाठी हजर राहतात. त्यामुळे हल्ली शैक्षणिक व्यवस्थेमध्ये  क्लास नावाची संकल्पना मोठ्या प्रमाणात रुजत चालली आहे. त्याला खतपाणी घालण्याचे काम हे प्राध्यापक  कशाप्रकारे करतात, प्राध्यापक आणि क्लासचालक यांचे साटेलोटे कसे असते याची सविस्तर लेखमालिका गेल्यावर्षी लोकसत्ता मधून प्रकाशीत केली गेली होती. विद्यापीठातून डॉक्टरेट ही पदवी नवीन विषयावर संशोधन करण्यासाठी दिली जाते परंतु हल्ली phd ही नवीन संशोधन करण्यासाठी नव्हे तर नोकरीमध्ये बढती आणि पगारवाढीसाठी केली जाऊ लागली आहे. तसेच ते प्रबंध सादर कसे करतात याचेही सविस्तर लेखमाला लोकसत्ताने अनेकवेळा दिली  आहे.
महाराष्ट्राचे राज्यपाल आणि कुलपती सी. विद्यासागर राव यांनी गेल्या शैक्षणिक वर्षाच्या परीक्षांचे निकाल अजून लागले लागले नाहीत यावरून मुंबई विद्यापीठांची कानउघाडणी केली त्याबद्दल राज्यपाल किमान अभिनंदनास पात्र ठरतात.  परीक्षा  घेतल्या नंतर 45 दिवसात जाहीर करणे हे अनिवार्य असूनही राज्यातील  जवळ जवळ सर्वच विद्यापीठामध्ये 45 दिवसात निकाल लावले जात नाहीत ही वस्तुस्थिती आहे. परीक्षा आणि निकाल यापेक्षा महाविद्यालयीन निवडणुकांचे वारे सध्या जोरात वाहत आहे. यावरून आम्हाला अभ्याससापेक्षा राजकारण महत्वाचे वाटू लागले आहे हे सिद्ध होते.
आज महाराष्ट्रात आणि देशात सध्या काही खाजगी विद्यापीठांनी तर शिक्षणाचे बाजारीकरण करुन ठेवले आहे. विशेषतः राजकीय नेत्यांचा तर एक  मोठा व्यवसाय झालेला आहे. आज  शिक्षणासारख्या पवित्र क्षेत्रात अशा अनधिकृत विद्यापीठाकडुन लाखो रुपये घेऊन जशा बाजारात वस्तू विकल्या जातात तशा विद्यापीठात पदव्या विकल्या जात आहेत हे चिंताजनक आहे. यामुळे आज अनेक युवक पदवीधर असूनही बेरोजगार आहेत याचे कारण म्हणजे अश्या विकाऊ पदव्या प्राप्त करून घेणे.
शिक्षण या क्षेत्रावर आपले सरकार कायमच कमी खर्च करत आले आहे  आमच्या डोक्यात शिक्षणावर खर्च म्हणजे व्यर्थ जाणारा खर्च होय कारण तिथून प्रत्यक्ष एकगठ्ठा मते भेटत नाहीत .  यामुळे आतापर्यंत शिक्षण हा विषय ऑपशनला टाकला आहे.  ज्ञान देणाऱ्या किंवा देशाची भावी पिढी घडवणाऱ्या शिक्षणासारख्या क्षेत्रावर कमी खर्च करणे हे चिंताजनक आहे.

✍🏻पोपट यमगर
बाळेवाडी, ता. आटपाडी, जि. - सांगली
7709935374